Vrijwilligerswerk

Lees op deze pagina het verhaal van:

Waarom zo belangrijk?

Net dat beetje meer bieden aan cliënten, dat doe je als vrijwilliger. Ook al wordt vrijwilligerswerk niet betaald, jouw inzet is zeer waardevol.  Jij kunt iets belangrijks betekenen in het leven van de cliënt door kennis over te dragen, samen ervaringen op te doen en mensen te leren kennen. Vergeet daarbij ook het plezier voor jezelf niet. Wij zijn onze vrijwilligers erg dankbaar dat ze zich willen inzetten voor onze cliënten.

Mogelijkheden

Bij Esdégé-Reigersdaal zijn er veel mogelijkheden voor vrijwilligerswerk. Je kunt vrijwilliger worden binnen het wonen of binnen de dagbesteding, of van een individuele cliënt of meerdere cliënten. Je kunt een paar keer per jaar afspreken of een paar uurtjes per week. Dit hangt af van de vraag van cliënten en je eigen mogelijkheden.

Wat kun je doen als je interesse hebt?

Je kunt reageren op één van de  vrijwilligersvacatures op deze website of op onze Facebookpagina . Zie je geen passende vacature? Laat ons weten dat je interesse hebt om vrijwilliger te worden via het interesseformulier.  De coördinator Vrijwilligerswerk neemt dan contact met je op om samen te kijken welke mogelijkheden er zijn.

Voordeelregelingen

Als vrijwilliger ben je uiteraard goed verzekerd en kun je net als onze medewerkers  gebruik maken van onze (voordeel)regelingen. Ook kun je lid worden van onze personeelsvereniging, heb je recht op reis- en onkostenvergoeding en kun je korting krijgen op verzekeringen.

Kennis maken

In een kennismakingsgesprek worden afspraken en verwachtingen uitgesproken. Deze worden vastgelegd in een vrijwilligersovereenkomst. Een voorwaarde die Esdégé-Reigersdaal stelt is dat je een VOG (Verklaring Omtrent het Gedrag) kunt overleggen.

Contact

Margriet de Lange en Hermien Witteveen, coördinatoren Vrijwilligerswerk
Denise Hille, secretarieel medewerker
Tel. 0226-332000

E-mail: vrijwilligerswerk@esdege-reigersdaal.nl


Ik vind het gewoon oprecht leuk”

Judith, vrijwilliger bij woonvoorziening de Bosgroet

Judith begon al op jonge leeftijd als vrijwilliger bij Esdégé-Reigersdaal. “Ik vind het gewoon oprecht leuk. Meer kan ik er niet van maken.”

Ze was 16 en ging op snuffelstage bij woonvoorziening de Bosgroet in Zuid-Scharwoude. Twee weken lang. “Ik wilde de zorgkant op, dit was lekker dichtbij, meer dacht ik er eigenlijk niet over. Het was geen overtuiging of zoiets.” Inmiddels is Judith Sponselee 21 … en nog steeds betrokken bij de Bosgroet. Nee, ze werkt er niet. Dat doet ze als verpleegkundige bij Magentazorg. Ze is er vrijwilliger voor Inge Janssen. Samen maken ze het verkeer onveilig op de tandem.

Eén keer in de maand spreken ze met elkaar af en maken ze een ritje op de driewieltandem – met trapondersteuning – van Inge. “Na een maand hebben we elkaar weer mooi wat te vertellen. En houden we het met elkaar vol”, lacht Inge. “Omdat ik graag beweeg, maar dat niet altijd lukt, heeft hij een hulpmotor. Ja, dat was in het begin wel even wennen, ja. We vliegen nooit uit de bocht, maar … wel een keer bijna! Nee hoor, Judith is heel voorzichtig.” Afspraken maken de twee zelf. Na het welverdiende kopje thee pakken ze meteen de agenda’s voor de volgende keer. En als er iets verandert, bijvoorbeeld door het weer, dan bellen ze elkaar even. Inge: “Dan zeg ik: ik ga niet fietsen, maar je mag wel komen.”

Geen touw aan vast te knopen

Vaak fietsen de twee richting Geestmerambacht. Dat is dichtbij en je kunt er een mooi rondje fietsen. Judith: “We nemen de rollator mee, zodat we onderweg ook even kunnen afstappen. Met mooi weer gaan we weleens picknicken. Dan heeft Inge vooraf de boodschappen al gedaan met de begeleiding. Super gezellig. Zijn we niet in het Geestmerambacht te vinden dan is er geen touw aan vast te knopen welke kant we opgaan. Dat zien we onderweg wel. Pech onderweg? Eén keer, ja. Toen was de accu kapot. Moesten we ineens wel een héél stuk harder trappen. Meestal fietsen we een uurtje. Dan is het voor allebei ook wel genoeg geweest want dan krijgen we zadelpijn. Dan doen we bij Inge nog lekker een kopje thee.”
“Ik vind het gewoon leuk om zo een beetje contact met Judith te hebben”, gaat Inge verder. “En op de fiets kunnen we het heel lollig hebben. Of ik dan nog op de weg kan letten? Neeeeej joh, ik niet! Gelukkig kunnen we niet zo snel omvallen omdat het een driewieler is.”

Nagels lakken

Hoewel het fietsen door de weersomstandigheden niet altijd lukt, gaan de afspraken wel gewoon door. Judith: “Dan verzinnen we gewoon iets anders. Een korte wandeling, cake bakken, een spelletje, GTST kijken of nagels lakken. Afgelopen najaar vroeg Inge me of ik een keer mijn accordeon mee wilde nemen. Ik had erop gespeeld tijdens de gezamenlijke barbecue op de Bosgroet. Het bleek ook háár lievelingsinstrument. Het waaide te hard om op de fiets te stappen en zo kon Inge het ook een keer proberen. Al is het nog wel een hele tour om dat gevaarte op schoot te zetten. Nu ik dit allemaal opnoem lijkt het wel of we heel vaak iets anders doen, maar dat valt hartstikke mee, hoor. Eigenlijk hebben we vaak wel mazzel met het weer. En het is niet zo dat we met het eerste zuchtje wind al afhaken.

Als het slecht weer is dan doen we wat anders.
Waarom ik dit doe als 21-jarige? Daar kan ik niet echt antwoord op geven. Daar denk ik ook niet over na. Ik vind het oprecht leuk om bij Inge te zijn. Dat gevoel had ik tijdens die twee weken snuffelen al en heb ik na vijf jaar nog steeds. Er hangt hier een fijne sfeer en ik hou van mensen. Mijn werk bij Magentazorg is hiermee niet te vergelijken. Ik vind het mooi dat dit totaal anders is. Volgens mij redden wij het nog wel een tijdje met elkaar!”


“Oud? Misschien op den duur wat krommer, ja….”


Je zou haar zo voorbij lopen. Niet omdat het geen verschijning is. Allerminst. Een kwieke dame, ferme pas, een stevige handdruk en een eeuwige glimlach op haar gezicht die maakt dat je vanzelf mee gaat stralen. Niet direct het plaatje wat je voor je ziet bij een 90-jarige vrijwilligster, toch?!

Lies Wesselink is vrijwilligster bij ‘Muziek op wielen’. Iedere maandagmiddag rolt ze op Reigersdaal  in Heerhugowaard met cliënten door de sportzaal. Meestal in een groepje van zes, zeven cliënten en hun vrijwilligers. “Ik kom hier al zoooooooo lang”, steekt Lies van wal. “Ongeveer zo lang als Reigersdaal bestaat, sinds 1976. Ik werd gevraagd als schoonheidsspecialiste en pedicure. De eerste keren nog bij mij aan huis, maar dat was nogal gedoe met vervoer. De kosten waren te hoog en zo raakte ik deze kant op.”

Wat bedoel je?

“Op maandag ben ik hier en op dinsdag doe ik aan gym. Zolang het lukt, lukt het. Het is fijn voor de cliënten dat ik er ben en het is fijn voor mij dat zij er zijn. Zo simpel is het. Het contact is heerlijk. Inmiddels dans ik alweer een paar jaar met Tjeerd. Omdat ik het al zo lang doe, heb ik verschillende cliënten gehad. Dan krijg je ook te maken met het overlijden van mensen. Dat is wel lastig, maar je weet dat dat kan gebeuren. Ieder nieuw contact is wennen. Praten kunnen de meeste van deze cliënten niet, maar dat maakt me helemaal niet uit. Communiceren kan ook anders. En natuurlijk kost dat in het begin even wat meer energie. Maar het zijn gewoon mensen, hoor. Door elkaar vaker te zien kom je er vanzelf achter wat iemand bedoelt met een bepaalde beweging of geluid en hoe hij zich voelt.”

Geintje

Het uur start, de muziek wordt ingezet en Lies zwiert direct de zaal door. Haar pretogen er achteraan.
Hier en daar gaat al een kledingstuk uit bij haar mede-vrijwilligers. Zweet op de rug. “Moe na afloop? ” Lies kijkt alsof haar een ongepaste vraag wordt gesteld. “Welnee, dit is prima te doen. Ik peins er niet over te stoppen. Wellicht op den duur iets krommer”, lacht ze. Door de jaren hebben de vrijwilligers onderling ook een band opgebouwd. Zo haalt Anke Tros Lies vaak op en zet haar weer thuis af. Of de man van Lies is chauffeur. “En je kunt Lies zo lekker in de maling nemen. Die kan wel tegen een geintje”, zeggen de dames bijna in koor. Het clubje is vrij stabiel. Maar… ze kunnen wel weer wat aanwas gebruiken, geven ze aan. Lies: “Nu moeten we af en toe nee verkopen aan cliënten. Dat doe je niet voor je lol.”

Armspieren

De muziek pauzeert. Lies niet. Tijdens het wachten op de eerstvolgende noot staat ze niet stil.
Ze klapt, ze lacht, maakt contact met Tjeerd en gooit er een gebbetje in richting een ander ‘danspaar’.
Als na afloop alle cliënten weggebracht zijn, wordt er nog even nagezeten met een glaasje drinken. Dan komt ook het verlaten van Reigersdaal nog even ter sprake. Als het Reigersdaalterrein er straks niet meer is, moet gezocht worden naar een nieuwe stek. Niet zo’n opgave zou je zeggen. “Nou, daar zeg je wat. We zijn een keer in De Draai geweest, maar daar is de vloer heel anders en gaan de wielen van de rolstoelen heel zwaar. Dat voel je wel aan je armen!” Lies zegt het gewoon met een lach en lijkt zich er nog niet druk om te maken. Ze zit alweer in het volgende onderwerp: haar negentigste verjaardag. “Wat geeft het toch een fijn gevoel dat daar ook aan gedacht wordt, verzucht ze. “Lekker midgetgolfen met z’n allen. En laten we de pannenkoek niet vergeten! Wanneer gaan we. Vanavond?”

Facebook Twitter Linkedin